LasIndias.blog

Conquistar el trabajo es reconquistar la vida

Grupo de Cooperativas de las Indias

videoblog

libros

Minimuma Reto: Sekvu la anĉovon

Ĉu Luĉjo, Pluĉjo kaj Anĉjo reaperos publike? Kiuj estas iliaj novaj projektoj? Neniu vere scias sed novaj eltrovaĵoj kaj informantoj sursceniĝas.

nuboskrapulojIli longe batalis kontraŭ programaraj patentoj en Eŭropo kaj post ilia decida partopreno en la venko kontraŭ SOPA en Usono ĉiuj atendis ilian sekvan paŝon. Sed subite ili malaperis. Dum la lastaj jaroj neniu sciis pri ili kvankam oni senĉese esploris ĉiujn angulojn de la mondo serĉante ilin. Teorioj pri ilia malapero estas abundaj sed nenio estas certa. De tempo al tempo aperis homoj kiuj asertis esti vidintaj ilin sed la raportoj pri la okazintaĵoj ĉiam estis malprecizaj kaj plej ofte temis nur pri falsaj atestoj.

Ili estas inter la ĉefaj celoj de la spionado fare de Usono kaj mi sukcesis havigi al mi kelkajn likiĝintajn dokumentojn en kiuj mi trovis menciojn pri ili sed post semajnoj da laboro, nedormo kaj kaprompiĝo mi trovis min en la komencpunkto.

Sed fine de junio de 2014 mi ricevis la unuan iom solidan informon pri publika sursceniĝo de la batalantoj kontraŭ la misuzoj kaj subpremoj de la centralzita mondo. Jam tiam mi estis iom elreviĝinta pri la afero kaj fakte kelkajn monatojn antaŭe mi decidis ne plu okupiĝi pri la afero. Post forlaso de la redakcio al kiu mi dediĉis plurajn jarojn mi decidis entrepreni novan projekton. Mi malfermis blogon kaj komencis helpi entreprenojn kaj kooperativojn komuniki siajn projektojn. Lola siaflanke plu okupiĝis pri la vendado de produktoj rete kaj la vendoj marŝis bone. La fino de 2014 prezentiĝis pozitive.

La tagon mi ricevis la alvokon, kiu ĵetis iom da lumo pri la tuta afero kaj pri kion ili faras nun, mi estis oficeje preskaŭ preta por fermi kaj iri hejmen. Mi dekroĉis la telefonon kaj kelkajn sekundojn atendis ies parolon sed nenio aŭdiĝis, mi pensis «plian fojon telefonvoko de banko aŭ telefonkompanio por proponi ne malhaveblan asekuron aŭ novan tarifon» sed kiam mi estis preskaŭ jam alkroĉinta la parolilon mi aŭdis raŭkan voĉon veni el ĝi.

– Mi povas informi vin pri la membroj de minimuma reto -diris la telefoninto.
– Pardonu! ĉu tio estas serĉo, kiu vi estas?
– Mi ne povas paroli longe, mi nur diros al vi ke Anĉjo reaperos publike en oktobro
– Kion vi celas?
– Mi devas foriri, sekvu la anĉovon! sekvu la anĉovon!

Kaj tiam la voko interrompiĝis. Tiumomente mi tute preteratentis la alvokon, daŭrigis la ordigon de la oficejo, fermis ĝin kaj ekpaŝis al la strato survoje al la metroo. Estis vintro sed la vespero estis agrabla, mi eĉ ne devis surmeti la koltukon kaj la surtuto malhelpis pli ol helpis. Mi prenis la trian kaj la sesan liniojn, rapidpaŝis al la ŝtuparo kaj denove troviĝis surtere, kia ĝojo! Estis vendrede kaj la stratoj estis plenplenaj da homoj kaj troviĝis neniu libera loko ĉe trinkejoj kaj restoracioj…«eĉ plej granda krizo ne povas bremsi la vivon kaj viglecon de tiu ĉi urbo» mi pensis.

Dum lastaj paŝoj antaŭ ol alveni hejmen la vortoj de la mistera telefoninto denove venis al mia kapo. Ne estis la unua fojo ke mi ricevis similajn alvokojn sed io en la voĉo de la telefoninto kaptis mian atenton «Anĉjo reaperos en oktobro, sed kie kaj precize kiam?» mi diris al mi mem kape.

La sekvan sekundon mi komencis serĉi la ŝlosilon en mia dorsosako, malfermis la porton, salutis najbaron kaj troviĝis antaŭ la pordo de nia hejmo. Enirinte mi vidis Lolan ĉe la tablo uzanta la komputilon, mi salutis kaj aliris ŝin, kisis kaj pluiris al la sofo sur kiun mi lanĉis min kaj komencis demeti la ŝuojn.

– Mi ricevis tri novajn aĉetojn vespere.
– Ĉu vi notis ilin kaj sendis fakturojn?
– Jes, jes! vi ne kredos kio okazis antaŭ ol mi forlasis la oficejon
– Kion? Ĉu vi akvumis la plantojn?
– Jes, hederoj estas pli kaj pli belaj, sed mi volis rakonti pri tute alia afero, antaŭ ol eliri de la oficejo mi ricevis telefonvokon kaj telefoninto menciis minimuman reton kaj diris ke Anĉjo reaperos oktobre, ĉu ne estas strange?
– Ne vere, ni jam ricevis plurajn el tiaj alvokoj kaj ĉiam ili estas nura tempoperdo
– Jes, mi scias! sed ĉi-foje io en la voĉo de la telefoninto kaptis mian atenton kaj sciolemon kaj ĉu vi scias kion li diris tuj antaŭ fini la alvokon, li diris «sekvu la anĉovon» li ripetis tion plurfoje

Tiam mi komencis prepari cezaran salaton, ni devis hasti ĉar tiun tagon ni interkonsentis renkontiĝon por vespermanĝi kun Marko kaj Nina kaj estis iom malfrue por alveni ĝustatempe. Vere ne necesis alveni akurate sed mi ja ŝatis. Survoje al la trinkejo kie ni interkonsentis renkontiĝi ni profitis por fari kelkajn fotojn de unu el la plej belaj konstruaĵoj de la urbo, transiris la riveron kaj troviĝis ĉe unu el la plej gravaj interkruciĝoj. La trinkejo ne troviĝis for kaj tuj ni renkontis Markon kaj Ninan. Ili jam sidis sur unu el la ŝtupoj de la fama iuspeca ŝtuparaj sidlokoj funde de la trinkejo.

La konversacio estis agrabla, Marko kaj Nina estis ĵus revenintaj el Romo kie ili pasigis kelkajn tagojn kaj ili havis amason da rakontoj pri sia vojaĝo. Foje mi malfacile sekvis la konversacion ĉar miaj pensoj forflugis al la tuta historio pri Luĉjo, Pluĉjo kaj Anĉjo. La vespera telefonvoko revivigis en mi ĉiujn momentojn kiujn mi pasigis dum la lastaj monatoj serĉante ion kio konduku min al ili.

Post vespermanĝi ni iris al nia preferata dancejo. Dum tiuj horoj la bonega etoso sukcesis forpreni de mia kapo ĉion rilatan al Minimuma Reto. Jam frumatene ni forlasis la dancejon kaj piediris hejmen. Ni denove transiris la riveron post kio nur kelkajn paŝojn ni malproksimis de nia apartamento.

Kiam ni alvenis mi denove kuris al la sofo, kliniĝis por laĉi la ŝuojn kaj releviĝinte mi rimarkis la ĉeeston de paperpeco sur la planko apud la enirpordo. Lola ankoraŭ staris proksime al la pordo kaj mi petis al ŝi preni la paperon. Post preni la paperon ŝi silentis dum kelkaj sekundoj kaj nur reagis post mi metis mian manon sur ŝian ŝultron, tiam, la teksto sur la papero fariĝis videbla al miaj okuloj, sur ĝi legeblis «Sekvu la anĉovon».

«Minimuma Reto: Sekvu la anĉovon» recibió 3 desde que se publicó el Sábado 21 de Febrero de 2015 . Si te ha gustado este post quizá te gusten otros posts escritos por Manuel Ortega.

Deja un comentario

Si no tienes todavía usuario puedes crear uno, que te servirá para comentar en todos los blogs de la red indiana en la
página de registro de Matríz.